LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 23e zondag door het jaar, 9 september 2018

Lezingen
Jesaja 35, 4-7a
Psalm 146
Jacobus 2, 1-5
Marcus 7, 31-37

Welkom
Van harte welkom in deze viering. Het evangelie vertelt van mensen die door de omstandigheden van het leven doof en stom gemaakt zijn, die de kracht niet meer hebben om te communiceren, die lam geslagen zijn. Soms doen mensen elkaar de vreselijkste dingen aan, soms is het leven zelf zwaar en ingewikkeld. De ontmoeting met Jezus geeft vandaag aan de doofstomme man nieuw leven. Je kunt deze man vergelijken met een woestijn. Er lijkt geen leven meer in te zitten. Toch blijkt na een regenbui dat het leven, diep verscholen, deze woestijn in bloei kan zetten. Zo kan een mens die tot een woestenij geworden is, weer tot leven komen. Mogen wij hier in deze eucharistie ook die levenskracht ervaren in de ontmoeting met de Heer zelf.

Homilie
De achtergrond van de doofstomme man wordt niet verteld. Hij leeft buiten Israël. Of hij een Joodse man is of niet, dat weten we niet. Jezus begeeft zich in dit hoofdstuk van Marcus aan de grens van Israël. Hij staat aan de rafelranden van het volk. U weet dat de Joodse leiders erg bezorgd waren om het volk rein en zuiver te houden. De voorschriften van de wet waren bedoeld om heldere lijnen te trekken. Uit de ontmoetingen van Jezus blijkt dat niet goed mogelijk te zijn: mensen die buiten het volk staan, laten een groot en fris geloof zien, vandaag opnieuw. Jezus betrekt de doofstomme man uit de Dekapolis, een Grieks gebied aan de rand van Israël, opnieuw bij het beloofde land: blijkbaar wordt het Joodse volk voor Jezus niet bepaald door geboorte, maar door openheid voor Gods koninkrijk. Die brengt een mens tot spreken en tot leven.

Waar Jezus voortdurend op stuit, is dat de zuiverheid waar de Schriftgeleerden van spreken, eigenlijk niet bij mensen past: mensen die goede bedoelingen hebben, overtreden toch de wet; mensen die vol liefde zijn, worden toch door het kwaad overvallen. We leven in een open wereld en toch plaatsen we soms mensen buiten onze grenzen omdat onze wet hen blijkbaar niet toelaat, een wet die we in Nederland zelf hebben opgesteld. Onze kerk die een veilige haven moet zijn voor kleine en kwetsbare mensen, heeft diezelfde opdracht tot veiligheid niet altijd waar gemaakt.

Waarom trekt Jezus zich terug met de man naar de eenzaamheid? We weten dat Jezus niet van spectaculaire tekens houdt. Hij is geen populist. De grootste tekens gebeuren in de kleine kring van een selecte groep van leerlingen, zoals de opwekking van de dochter van Jaïrus. Ook deze genezing gebeurt buiten de kring van het volk. Het geeft aan dat ieder van ons een persoonlijk geloof en een eigen band met God heeft. Het aangeraakt worden door het evangelie is als het ware een intiem gebeuren, dat niet afhankelijk moet zijn van de omstandigheden in kerk en wereld, anders maken we ons geloof afhankelijk van gebeurtenissen en daden.

Opvallend is dat jonge mensen die voor het geloof en voor de kerkgemeenschap kiezen, zulke eigen bronnen weten aan te boren. Zij laten zich niet zozeer verstoren door de buitenkant van de kerk en door de teloorgang van de grote geschiedenis die de kerk heeft gekend. Het kan oudere gelovigen overkomen dat ze stom worden en lam geslagen door de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. En er zijn ook mensen die liever willen dat we zwijgen over ons geloof en onze kerk, omdat deze heeft afgedaan. Juist dan is het mooi om jonge mensen te zien die putten uit hun persoonlijke vriendschap met Christus zelf.

Hoe kunnen wij allen weer tot spreken komen? Dat kan alleen als we ons laten raken door Christus en de vriendschap van zijn evangelie te omarmen. Zoals mgr de Korte zegt in zijn brief aan de gelovigen van zijn bisdom: juist door trouw te blijven, juist door ons te laten voeden door de sacramenten die in de geloofsgemeenschap gevierd worden. De vriendschap met Christus is het fundament dat we mogen uitdragen en dat ons een opdracht geeft voor de wereld van vandaag. De kerk moet de wereld voorgaan in de weg van vernieuwing en zuivering. Ook in de wereld gebeuren de vreselijkste dingen. De eerste opdracht is om dit zelf onder ogen te zien en te erkennen dat we gefaald hebben. De reactie om naar anderen te wijzen helpt niet en dat zal ook de wereld niet helpen. Ook de wereld en de samenleving zullen de problemen onder ogen moeten zien. Er zijn te veel mensen die doofstom gemaakt zijn in deze wereld, door allerlei omstandigheden. Wij zijn geroepen om de hand en de stem van Christus te zijn die mensen weer tot leven brengt. Moge de heilige Geest ons inspireren bij die opdracht. Amen