LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging kerkwijding en gedachtenis heilige Jacobus, 23 september 2018

Lezingen
Jesaja 56, 1. 6-7
Psalm 83
1 Petrus 2, 4-9
Lucas 19, 1-10

Welkom
Wie gaat verhuizen weet dat een huis meer nodig heeft dan alleen muren en ramen en meubels om een thuis te zijn. Een huis dient vervuld te raken van een goede geest, van sfeer en gezelligheid. Naast het praktische is er ook het emotionele. Een van de manieren om een huis tot leven te laten komen is het vieren van een feest in een huis. Bij het intrekken van het huis wordt het gezegend. Is uw huis al gezegend? Familie en vrienden worden uitgenodigd om dit te delen en mee te vieren. Gastvrijheid hoort ook bij de sfeer van het huis. Daarom vieren we samen dit feest op deze dag van Kerkwijding en we vragen tevens de voorspraak van Jacobus.

Homilie
U weet waarschijnlijk dat onze parochie enkele weken geleden met een transparante kerk op het Uitfestival op het Lange Voorhout was. Het was de eerste keer in een reeks om naar de mensen toe te gaan en hen te bereiken met de boodschap van het evangelie. Afhankelijk van het thema van het festival willen we de mensen een element van het evangelie aanreiken en toelichten en hun een moment van verdieping en bezinning geven. De eerste ervaring was positief: mensen waren verrast en geïnteresseerd. Toch wel opvallend in deze tijd.

Dit kerkgebouw dat we vandaag vieren is niet te verplaatsen. De architect Cuypers heeft de ruimte benut om op dit perceel zoveel mogelijk plaatsen te creëren in een huis dat tegelijk een weg is. De beweging is ook een onderdeel van dit gebouw: wie binnenkomt, ziet voor zich uit een pad verschijnen dat leidt naar de Godsontmoeting. Voor ons is de eucharistie waar deze kerk naar toe gebouwd is een levend moment van Godsontmoeting. In de eucharistie die we hier vieren wordt een belofte geschonken van een vol en oneindig leven.

Toch is de verplaatsbare, transparante kerk ten nauwste verbonden met deze kerk die hier zo stevig gevestigd staat. Dit kerkgebouw hier staat als een uitroepteken in het midden van Den Haag en draagt de vitaliteit van de boodschap van het Evangelie uit. Met diezelfde bedoeling zijn we met de transparante kerk op het Lange Voorhout gaan staan: kijk, het evangelie is nog steeds een vitale kracht voor mensen. Beide kerken zijn bedoeld om gastvrij te zijn. Dat is een belangrijke opdracht. Vandaag wordt dat in Oss ook erg duidelijk: daar staan de kerken met andere gebedshuizen zoals een moskee geopend om te bidden voor de gestorven kinderen. Zo staat ook ons hart open voor het verdriet dat daar gevoeld wordt. Een open kerkgebouw staat ook symbool voor ons geopend hart waar ruimte is voor velen. Een kerkgebouw heeft weinig zin als er geen mensen zijn die met een open en gastvrij hart hier komen. Het fundament van beide kerken is hetzelfde. Het fundament herinnert ons aan de beweeglijkheid van Christus. Hij trok rond. Hij ging bij mensen op bezoek. Soms ontmoette hij mensen op straat. Soms nam Hij hen apart en soms werd hij juist midden in de menigte aangesproken. Telkens leidde die ontmoeting tot nieuw leven, tot vergeving en verzoening, tot liefde en leven.

De beweeglijkheid van Christus lijkt in tegenspraak met de immobiliteit van dit kerkgebouw. Soms kunnen mensen er ook last van hebben. Voor hen lijkt de kerk een bolwerk dat vaak gesloten is. Ook als de deuren open staan, kunnen mensen het gebouw nog als een gesloten bolwerk ervaren. Ook de mensen van de kerk kunnen net zo onbeweeglijk worden als het kerkgebouw. Ze kunnen zo hard worden als stenen. Het beeld van de apostel Petrus geeft een uitweg: je kunt ook als levende stenen zijn, waarmee God zijn gebouw van het koninkrijk opricht.

Zacheüs wordt van zo’n harde steen tot een zachte steen, omgevormd door de ontmoeting met Christus. Zacheüs zit opgesloten in zijn huis. Hij verbergt zich in zijn taak waarmee hij geld verdient en de macht van de Romeinen ondersteunt. Hij is overtuigd van zijn verantwoordelijkheid en neemt de bestaande verhoudingen voor lief: waarom zou hij daaraan tornen? De vraag die hij vergeten is, is de vraag naar zijn echte persoonlijke en gelovige roeping. Hij is vergeten dat hij een zoon van Abraham is. Het bezoek van Christus herinnert hem daaraan en dat is het begin van zijn bekering.

Zo’n grote radicale verandering is zeldzaam. Toch is het dezelfde vraag die ons vandaag wordt voorgelegd. Als we immers ons kerkgebouw vieren en tegelijk vandaag onze patroon Jacobus, is dat ook de vraag naar onze eigen roeping. Als we onszelf die vraag stellen, moeten we niet kijken naar de daden of de fouten van anderen. Dan luisteren we naar het Evangelie van Christus en dat vraagt ons om ten opzichte van andere mensen net zo beweeglijk te zijn als Christus: zonder vooroordelen, zonder vooringenomen mening, maar met luisterbereidheid de ander tegemoet treden. De boodschap van het evangelie is troost en dienstbaarheid in een wereld die hard kan zijn en mensen aan hun eigen lot kan overlaten.

Wij hebben een boodschap om mensen als levende stenen met elkaar te verbinden, waar mensen transparant zijn en hun hart openen en hun inspiratie met elkaar delen. Wees transparant, wees vol leven. De Liefde van Christus zal je op deze weg vergezellen en zal je leven vruchten doen dragen. Amen