LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 3e zondag van de Advent, 16 december 2018

Lezingen
Sefanja 3,14-18
Jesaja 12, 2-6
Filippenzen 4, 4-17
Lucas 3, 10-18

Welkom
Kerstmis nadert. Een witte wereld spreekt velen tot de verbeelding, maar de sneeuw is niet blijvend, zoals er zoveel is dat voorbij gaat. De vreugde waar vandaag van gesproken wordt, om te beginnen door de kleine, minder bekende profeet Sefanja is van een andere oorsprong. Het is niet iets dat we meegemaakt hebben, dat vreugde geeft, nee, het is het toekomstperspectief dat vreugde geeft.

Voor ons is dat Kerstmis over tien dagen, maar ook het perspectief van een nieuwe wereld. Vandaag bezinnen we ons op de vraag of de vreugde van Sefanja werkelijk ons hart vervult of dat we ons laten meeslepen door de duisternis van deze wereld. Maar misschien zijn zelfs daar tekenen van licht te zien. Hoe zeker zijn we van onze vreugde?

Homilie
De vreugde waar de Bijbel en de liturgie van spreken vandaag, lijkt vanzelfsprekend, maar het is een geloven tegen beter weten in. De wereld en haar gerechtigheid staan op hun grondvesten te schudden. Eerlijk gezegd staan de lichten wat mij betreft op rood wanneer het de toekomst van de mens betreft. Er zijn grote problemen. De afgelopen weken is aandacht gevraagd voor de onmenselijke crisis in Jemen. Ik hoop dat u heeft meegekregen dat de religieuze leiders een brief hebben geschreven aan de Minister President met het verzoek in de Veiligheidsraad druk uit te oefenen. Er is het een en ander gebeurd, maar het blijft een drama waar miljoenen mensen honger lijden, niet omdat er geen eten of geen hulp is, maar omdat die niet wordt toegelaten.

Andere landen hebben evenzeer problemen, zoals Congo. Onze parochie heeft drie maanden een mensenrechten advocaat opgevangen via Justitia et Pax. We zien de gele hesjes en de boosheid die de toon zetten in Frankrijk en de aanslagen die doorgaan en de onderdrukking van Christenen en andere minderheden. Ik kan wel even doorgaan. Toch is de boodschap van vandaag vreugde. Het evangelie is een goede boodschap van vreugde. Was het in die tijden beter of gemakkelijker? Als u die indruk heeft, dat de geschiedenis van de apostelen een succes verhaal was, vergeet het maar. Paulus die ons vandaag een mooie brief schrijft, zit in de gevangenis en kan zijn reis niet vervolgen. Ook de profeet Zacharia leeft in beroerde tijden. Eigenlijk is zijn korte profetie boekje een en al ellende, maar in dit deel gloort er hoop en vreugde. Ondanks de ellende waar zijn volk in verkeert door oorlog en ballingschap, laat hij zich de vreugde niet afnemen.

Hoe kunnen we als christenen in deze beroerde tijden leven? De boodschap van Johannes de Doper is helder: er is een omkering nodig, een verandering. Een nieuwe geest, een nieuwe mentaliteit. Dat geldt ook voor ons. De omstandigheden zijn niet de bron van ons geloof en van ons leven. De tijden zijn geen bron van onze gevoelens. Dan zou er geen reden tot vreugde zijn. Natuurlijk weet ik dat je ook vreugde kunt hebben door je ogen te sluiten en net te doen alsof er geen problemen zijn. Maar dat is geen evangelische houding. De bron van onze vreugde is de voortdurende trouw van God die ons leven van hier en nu overstijgt en ons uiteindelijk zal bewaren en koesteren en een thuis geven. Dat zou ons moeten inspireren om onze dagelijkse taken op ons te nemen.

Het is opvallend dat Johannes de Doper in de passage van vandaag de mensen niet oproept om de keuze voor een ander leven gestalte te geven in hun dagelijkse bestaan. De metanoia, de omkering, begint al in de manier waarop je in je gewone dagelijkse leven, in de relaties met de mensen om je heen, de vreugde om de liefde van God een plaats geeft. Je hoeft niet een heel ander leven te beginnen. Je kunt je gewone taken van iedere dag bekijken en je afvragen: klinkt daarin de vreugde van het evangelie door? Van schoonmaken tot boodschappen doen, tot je gewone werk en contacten met collega’s en je familie en vrienden: klinkt daar de vreugde van je geloof door? Ben je blij dat er een God is die ons deze wereld geschonken heeft en talenten en met name het talent om lief te hebben? Blijf eerst maar dicht bij je dagelijkse bestaan, om daar de keuzes te maken die volgens Johannes te maken hebben met Gods gerechtigheid. Als we dit niet in ons dagelijkse leven kunnen waarmaken, dan zal dat ons in een groter verband ook niet lukken.

Vorige week sprak ik van de camera van Lucas die zich niet richt op de groten der aarde, maar op de woestijn. Het licht dat een camera nodig heeft, is voor ons niet het licht van de wereld, maar het licht van de vreugde van de profeet Sefanja. En met die gerichte blik kijken we naar de wereld. We weten dat de wereld anders kan, we weten dat de wereld anders bedoeld is, moge die vreugde ons op de weg naar Kerstmis leiden. Amen.