LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 17 maart 2019, 2e zondag in de veertigdagentijd

Lezingen
Genesis 15, 5-12.17-18
Psalm 27
Filippenzen 3, 17 - 4,1
Lucas 9, 28b-36

Welkom
Deze zondag wordt ons een voorproeve van Pasen geboden, zonder dat we echt weten wat die betekent: Jezus in een verheerlijkte gedaante. Hoe moeten we dat ons voorstellen, terwijl de wereld weer opnieuw door een aanslag op gebedshuizen opgeschrikt is. Nu zijn het moskeeën, maar er zijn vele andere religieuze gebouwen aangevallen, kerken, tempels en moskeeën. Dit zijn plaatsen waar mensen samenkomen om de naam van de Eeuwige te eren en zich te laten inspireren om de naastenliefde kracht bij te zetten. Blijkbaar roepen deze heilige plekken agressie en boosheid op. De priester uit de centraal Afrikaanse republiek die bij ons te gast was en zelf ooggetuige was van een aanslag tijdens een eucharistieviering, waar 26 bezoekers omkwamen, vertelde dat de mensen onverminderd hun kracht vinden in hun geloven en in grotere getale naar de kerk komen. Vandaag geldt ons meeleven de moslimgemeenschap. We willen geen ruimte geven aan extremistische krachten die mensen uit elkaar drijven. Het visioen op de berg houdt ons gericht op het perspectief van Pasen.

Homilie
De transformatie waar de drie leerlingen getuige van zijn, is een onbegrijpelijk gebeuren. Vanouds wordt de link gelegd met het lijden van Christus en zijn opstanding. De transformatie raakt echter niet alleen Jezus, maar ook onszelf en onze wereld.

Deze transformatie heeft dus drie aspecten. Ten eerste Christus zelf: de leerlingen hebben Jezus leren kennen als rabbi, een leraar die zelfs wonderen verricht. Er is in Hem een kracht aanwezig die ook Nicodemus in het evangelie van Johannes verbaast. Hoe kan deze mens dergelijke krachten te weeg brengen? Die krachten hebben de leerlingen gefascineerd waardoor zij op zijn roepstem zijn ingegaan en Hem op zijn wegen zijn gevolgd. Een moeilijke weg omdat ze zijn woorden en gebaren niet altijd hebben begrepen. Dit leidde tot spanningen in de groep rondom Jezus die zelf regelmatig uitriep: “Hebben jullie het nu nog niet begrepen?” Dit visioen van Tabor is voor sommigen een verhaal dat pas na Pasen duidelijk werd. Daarom is dit geen letterlijk verslag, maar een beschrijving hoe de drie leerlingen terugkijken naar hun ervaringen met Jezus. Na Pasen hebben ze eindelijk begrepen welke werkelijkheid er in hem verscholen was. God zelf heeft zich geopenbaard in deze mens Jezus, die Gods Zoon blijkt te zijn. Dit visioen is niet voor iedereen bestemd, maar alleen voor degenen die hem ook in zijn lijden nabij zijn geweest: de drie leerlingen waren dicht bij Jezus in de hof van Gethsemane. De achterliggende gedachte is: pas wanneer je Christus in zijn lijden nabij bent geweest, kun je de werkelijke betekenis van zijn goddelijke krachten vatten.

Dan komen we vanzelf op de tweede transformatie: die van de leerlingen zelf. De drie leerlingen zijn symbool van alle leerlingen, ook van de leerlingen van vandaag. Het zijn leerlingen die onderweg zijn in hun leven en die zich voortdurend afvagen in welke richting hun geloof hen brengt. Natuurlijk maken leerlingen zelf hun keuzes en ook wij maken voortdurend keuzes om wel of niet met ons geloof verder te gaan. Maar ook merken de leerlingen dat er in henzelf een stem is, een motivatie, een inspiratie die hen verder drijft. Durven wij ons daardoor te laten leiden? Er is veel dat ons van deze weg afleidt: teleurstellingen in mensen, teleurstelling in de kerk, maar ook angst voor aanslagen en geweld, angst voor de haat van andere mensen. De aanslag op de moskeeën staan niet op zichzelf: er worden ook talloze kerken en tempels aangevallen. Mensen die geloven en daarvan getuigen, maken zich kwetsbaar. Dat heeft het voorbeeld van Jezus wel laten zien. De verheerlijking op de berg is een bemoediging voor onszelf, opdat wij ook een beroep kunnen doen op die krachten die het lijden overstijgen en zelfs overwinnen. Hiervan hebben de bisschoppen van de Centraal Afrikaanse republiek een voorbeeld laten zien: zij hebben duidelijk gemaakt dat zij niet mee willen in de stroom van geweld en haat en ondanks de aanvallen geen wraakoefeningen en vergeldingen willen. Zij willen de weg van de vrede bewandelen. Het is een bemoediging om in deze geloofsovertuiging een weg te vinden om in het licht van Gods liefde barmhartig te zijn en anderen te beminnen, niet vanuit haat en rancune te leven, maar een mens te worden die verbindt, heelt en herstelt. We doen dat niet uit onszelf maar vanuit de kracht die God ons geeft en die in Christus zichtbaar is.

De derde transformatie is die van onze wereld. We weten dat die nog ver verwijderd is van het Koninkrijk Gods. Het nationalisme en het populisme, de haat tegen religies en tegen alles wat vreemd is, maakt ons niet positief. Maar dit visioen is wel de basis van de hoop en wijst ons op het visioen van ons vaderland, zoals Paulus zegt. Niet deze wereld in haar dagelijkse hardheid is ons vaderland, maar er is een ander vaderland, zegt Paulus. Er is een wereld die geregeerd wordt door de liefde van Christus. Deze wereld is nog niet zichtbaar, integendeel. Wij worden echter door dit visioen van de Tabor opgeroepen getuigen te zijn van die nieuwe wereld, ook al zien we die niet. In Christus wordt die zichtbaar, door de handen van de leerlingen en andere mensen van goede wil wordt deze nieuwe wereld zichtbaar. Dat is de weg die we willen gaan. Amen