LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 20 april 2019, Paaswake

Lezingen
Genesis 1, 1 - 2,2
Exodus 14, 15- 15,1
Ezechiël 36, 16-28
Romeinen 6, 3-11
Lucas 24, 1-12

Welkom
Na de opgang van Witte Donderdag en de uittocht van Goede Vrijdag volgt nu de intocht, van duister naar licht. We worden uitgenodigd om na de dagen waarin we onze duisternis onder ogen zagen, het licht te ontvangen. Het paasvuur wordt gezegend, de paaskaars wordt getekend met de tekenen van het kruis en de naam van Christus, zoals wij allen in het doopsel getekend zijn met zijn naam. Vanavond vieren we de intocht in het leven. De geloofsleerlingen zullen vanavond binnengaan in het leven met Christus in de sacramenten van het doopsel en vormsel en vanavond gevoed worden met de Geest van Christus zelf, tastbaar aanwezig in de Eucharistie.

Welkom aan u allen hier buiten, geloofsleerlingen, gasten van de retraite bij de broeders van Sint Jan. Welkom aan de mensen in de kerk, bijzonder welkom aan de familieleden en vrienden van onze geloofsleerlingen die voor het eerst dit oeroude gebeuren meemaken dat ons in het diepst van onze ziel, in ons eigen menselijke kwetsbare bestaan raakt. Mede namens de broeders van Sint Jan die met mij in deze wake voorgaan, wens ik u een mooie intocht in het leven van Christus.

Homilie
Broeders en zusters, geliefde geloofsleerlingen,
De afgelopen maanden hebben de geloofsleerlingen het leven van Jezus beter leren kennen en ontdekt hoe de katholieke kerk tot op vandaag door dit leven geïnspireerd wordt. Haar handelen, haar spreken, haar hele inrichting wil het evangelie weerspiegelen. De geloofsleerlingen zijn binnen gevoerd in de geloofsgemeenschap die vervuld is van de Geest van Jezus. Vandaag wordt dit bezegeld door doopsel en vormsel en de eucharistie. Dit binnen voeren in de kerkgemeenschap is meer dan wat kennis opdoen en zich aansluiten bij een genootschap. Deze intocht is een binnengaan in de essentie van het leven.

We vieren samen Pasen. We horen de boodschap van het lege graf. Christus die op een akelige en brute wijze stierf, is niet meer terug te vinden in het graf waar Hij neergelegd is. Nee. Hij heeft een nieuw bestaan aangenomen. Dat nieuwe bestaan heeft ook onze existentie veranderd. Er breekt met de initiatiesacramenten een nieuw tijdperk aan in jullie leven. Maar ook wij allen zullen vanavond onze eigen doopbeloften hernieuwen; wij allen realiseren ons opnieuw dat ons leven vervuld is van het nieuwe tijdperk van Christus’ liefde. Natuurlijk, soms vergeten we dit en we lijken we net gewone stervelingen. Dat zijn we natuurlijk ook. Maar door de opstanding van Christus en onze ontmoetingen met de levende Heer, beseffen we dat God in onze tijd nog steeds handelt.

Dat handelen van God zien we in het leven van Jezus. Met name in de manier waarop hij het kruis aannam en de dood aanvaardde is dit duidelijk geworden. God heeft in Christus laten zien dat een mens niet is overgeleverd aan de wetmatigheden van deze wereld, niet aan kleinmenselijkheid, waar boosheid en wraak en eigenbelang de toon zetten. In de opstanding wordt deze weg van Jezus bevestigd. Als gelovige mensen willen we ons voortdurend bewust zijn van die wereld van God, van zijn Koninkrijk dat andere wetmatigheden kent dan deze wereld. In zíjn wereld willen we binnen treden.

De paradox van dit binnentreden kon niet duidelijker worden dan door de catastrofe van de Notre Dame in Parijs. Ik zal er morgenochtend meer op ingaan. Ook de bisschop sprak er woensdag over in de Chrismamis. Voor veel mensen is de katholieke kerk niet meer dan een ruïne. Wat heb je daar te zoeken? Maar in de ruïnes van dit gebouw straalt een kruis dat de brand overleefd heeft. Ik denk dat we goed beseffen dat de kerk een kwetsbare gemeenschap is, een geloofsgemeenschap waar ook veel op aan te merken is.

Centraal in onze geloofsgemeenschap staat dit kruis zoals in de gehavende Notre Dame. Dat kruis verbindt ons met de wereld van de gekwetste en gehavende mens. De gehavende Notre Dame met de gapende gaten in het gewelf brengt ons in herinnering hoeveel mensen in de wereld dakloos zijn. Letterlijk: de vluchtelingen en de mensen die getroffen zijn door natuurrampen, maar in figuurlijke zin ook mensen die zich niet thuis voelen in deze wereld, tussen hun familie, niet thuis met hun geschiedenis, mensen die zich niet meer thuis voelen in de kerk waarin ze zijn opgevoed. Versta me goed, ik ben blij dat deze kathedrale basiliek hersteld wordt en opnieuw de glorie van God kan verkondigen. De brand herinnert ons echter aan de kwetsbaarheid van ons geloof en van onze kerk. Dat maakt ons bescheiden en voorzichtig.

Een kerk kan natuurlijk alleen gebouwd worden door de levende stenen die wij zijn. Jullie worden ingevoegd, geloofsleerlingen, in dit levende bouwwerk. Maar ook wij allen mogen ons afvragen welke plek we innemen in dit levende gebouw. Of liggen we misschien als reservestenen langs de kant? Het zou zomaar kunnen dat er bij de herstelwerkzaamheden van de kerk een beroep op je wordt gedaan. Wat is dan je antwoord? Misschien bied je jezelf wel aan! De uitgebrande kerk heeft veel mensen geëmotioneerd in Frankrijk en in ons land. Ook mensen die zeiden dat ze niets met het katholieke geloof hebben, waren verdrietig en emotioneel. Zij voelden de kerk ineens als dichtbij. Zo’n uitspraak neem ik natuurlijk altijd serieus, maar toch kan ik niet nalaten te concluderen dat er veel verborgen en onuitgesproken geloof is. De Notre Dame wordt nu ineens de ziel van Frankrijk en Europa genoemd. Marc Chavannes pleit voor dat de Notre Dame op een eurobiljet. Zullen we onze Jacobus voorstellen voor het 5 eurobiljet?

Vannacht is God aan het woord om het leven van ons allen te herstellen. God handelt in Christus en wie zijn sacramenten ontvangt mag ervaren dat God in hem/haar handelt. God komt naar ons toe in doopwater, in het Chrisma en tenslotte in de Eucharistie. In Christus transformeert de Vader ons leven en vervult het van Gods Geest. Die Geest tilt ons op boven de wetmatigheden van deze wereld. De liefde van Christus die in ons woont, wil ons een nieuwe richting en oriëntatie geven in ons leven. Is dat niet vroom en streng? Nee het is vooral een richting ten leven, een vol leven, een betekenisvol leven, een leven verbonden met de kwetsbare naaste, met heel de geloofsgemeenschap en alle mensen van goede wil. Een heel nieuwe familie, de Familia Dei, staat om je heen. We zijn niet bang als het leven gehavend raakt, we zijn niet bang als kerken gehavend raken: indien we onze ogen houden op het kruis van Christus en beseffen dat Hij uit de doden is opgestaan en in ons handelt en in ons nieuw leven wekt, is er nieuw leven voor ons en voor de mensheid. Moge dat vertrouwen en dat geloof jullie en ons allen altijd de weg wijzen als levende stenen in Gods gebouw van liefde. Daarom wens ik u allen:

Zalig Pasen!