LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging Paaszondag, 21 april 2019

Lezingen
Handelingen 10, 34a.37-43
Psalm 118
Kolossenzen 3, 1-4
Johannes 20, 1-9

Welkom
Christus is verrezen. Alleluia! Hij is waarlijk opgestaan. Alleluia!
Welkom op deze morgen. Vannacht zijn we van duister naar licht gegaan en in de kracht van het prille licht van het voorjaar, ervaren we nieuwe levensadem. Het is de Heer die ons zegent met deze nieuwe dag en Hij roept ons op getuigen te zijn van dat licht, getuigen van Christus opdat de wereld zich niet overgeeft aan cynisme en zinloosheid. Er is een antwoord op het onmetelijke lijden van de mensheid. De onrust en stoere taal en het dreigen en het afvuren van wapens zal nooit een bron van vrede kunnen zijn! Christus heeft ons een ander antwoord gegeven. Vannacht is gebleken dat Hij zelf dat antwoord is. Dat blijkt uit zijn verrijzenis. Er is hoop voor de mens van alle tijden en plaatsen, ook in deze tijden van onrust en haat en geweld, juist in deze tijd. Christus is ons voorgegaan door de dood heen. Hij heeft zijn gelaat niet afgewend voor lijden en dood, maar is vol vertrouwen op zijn Vader de weg gegaan. Wij waren de afgelopen dagen getuigen van verraad en verloochening, niet alleen de namen van Judas en Petrus klinken daarbij, maar ook de namen van terroristen die verraad plegen aan de mensheid, namen van dictators die met harde hand en stoere taal hun orde willen brengen in de wereld, namen van bisschoppen en priesters die hun ambt beschaamd hebben, namen van mensen en bedrijven die de aarde en de schepping uitbuiten omwille van eigen gewin en ongebreidelde luxe, maar wij zijn getuigen van het nieuwe licht, het ware licht, dat we nooit meer laten uitdoven in ons hart en in ons leven. Wij kiezen een andere weg, de weg van de verrezen Heer.

Homilie
Christus is verrezen! Alleluia
Al in het vroege voorjaar van 2019 startte de Franse krant La Croix een campagne om de kerk te repareren: réparons l’église, dit als reactie op een initiatief van paus Franciscus, die vorig jaar een brief schreef aan het volk van God. Daarin wees hij vastgeroeste klerikale structuren aan als oorzaak van de vele problemen in de katholieke kerk. Als reactie daarop kwamen mensen in Frankrijk naar voren om wegen van herstel aan te duiden, voorstellen en voorbeelden van vernieuwing. De krant wil een verzamelpunt zijn van inititieven en voorbeelden om daarmee een groot debat aan te zwengelen. Daar zijn de Fransen natuurlijk goed in: grote ideeën en uitwisselingen van gedachten. Het logo was een kerk in de steigers, in de vorm van een legpuzzel, geen grote kathedraal, maar een eenvoudige kwetsbare parochiekerk. Dat het herstel van de kerk zo concreet zichtbaar zou worden na de brand van Notre Dame de Paris, had niemand kunnen denken. Het is een treffend teken van de gesteldheid van onze kerk die herstelwerkzaamheden nodig heeft. Door veel pastores en theologen wordt hierover geschreven en gesproken: is dit gebeuren niet veelzeggend? Bisschoppen en priesters wijdden hun preek hieraan, zoals ook onze bisschop afgelopen woensdag in zijn kathedraal van Rotterdam, die gelukkig nog stevig overeind staat.

Gisterenavond hebben tien mensen in onze parochie de stap gezet om toe te treden tot de katholieke kerk en nog twee volwassen mensen hebben het vormsel ontvangen. In ons bisdom zijn er zo’n hondervijftig nieuwe katholieken. In wat voor kerk zijn ze binnengetreden? In een ruïne, in een gehavende kerk zoals de Notre Dame van Parijs? Of in een mooie perfecte en ideale geloofsgemeenchap van heiligen? In geen van beide; ik hoop dat u dat begrijpt. In een bescheiden en voorzichtige kerk, maar wel een gelovige en vertrouwende kerk. Een kerk met een geloofsovertuiging die stevig geworteld is in het evangelie van Jezus Christus. Een kerk die het kruis van Christus centraal blijft stellen, zoals het kruis in de rokende puinhopen van het hart van katholiek en christelijk Frankrijk beter zichtbaar is geworden. Reparons l’église. Laten we de kerk herstellen. Dat is het motto waarmee we dit Pasen willen vieren. Dit herstel kan niet anders dan met de gehele kerkgemeenschap. Dat is niet een kwestie van paus en bisschoppen alleen. Zij nemen het voortouw en met vertrouwen in de gehele kerkgemeenschap gaan zij gezamenlijk de weg. Zij zullen uitnodigend en bemoedigend de mensen van de geloofsgemeenschap bij dit herstel betrekken. Maar zij hoeven dat niet alleen te doen. Het herstel begint met de overtuiging dat wij ons als leerlingen dienen af te wenden van het graf, van een kerk en een samenleving die voorbij zijn. De klerikale kerk waar de clerus de dienst uitmaakt en de gelovigen zwijgen of ten hoogste als actieve maar gehoorzame vrijwilligers hun bescheiden rol vervullen, is voorbij. Dat is de clericale kerk die paus Franciscus om zich heen ziet, maar die we ook in onze eigen kerk aanwezig zien. Dat is een kerk zonder toekomst.

De scene vandaag rond het lege graf mag ons inspireren: er is daar volop beweging. De vrouwen gaan er als eerste heen om het lichaam van Jezus te eren. In het Johannesevangelie is het Maria Magdalena die het voortouw neemt. De apostelen zijn in geen velden of wegen te bekennen, maar Maria en de andere vrouwen ontdekken dat er niets te vinden is bij het graf. Zij ontmoeten er boodschappers die vertellen dat de leerlingen Jezus elders zullen ontmoeten, niet bij het graf. Het graf is geen plek voor gelovige mensen. De dood heeft immers geen betekenis meer voor hen, de dood is geen eindpunt. De dood is een passage en een doorgang, een uittocht. De leerlingen die op onderzoek uitgaan, Petrus en Johannes, bevestigen het verhaal en dragen het verder uit. Daar begint de paasboodschap, daar begint de geloofsgemeenschap, de verkondiging dat de bestemming van de mensheid niet het graf is, maar het leven. Deze overtuiging verplicht tot actie, tot handelen, tot zorg voor de schepping, tot zorg voor de naaste, tot steun aan de geloofsgemeenschap die deze boodschap levend houdt. Dat is de het evangelie van Pasen dat we uitdragen. Laat de geloofsleerlingen niet teleurgesteld raken wanneer zij de parochie beter leren kennen. Laat niet het wereldse ons overheersen, niet de hang naar macht en aanzien die ook in iedere parochie mensen kan vervullen, die zich op eigen posities laten voorstaan en die zo gemakkelijk een oordeel hebben over anderen.

Wij mogen de kerk herstellen door met nieuwe energie vorm te geven aan onze geloofsgemeenschap hier in Den Haag, ook als vrijwilligers, door te bidden, door de kerk financieel te ondersteunen, door simpelweg anderen te vertellen dat het evangelie gaat over het leven en niet over de dood. Het evangelie gaat over naastenliefde en zorg voor de kwetsbaren in onze stad. We laten die kwetsbare mensen niet over aan de dood, maar we voeren hen naar het leven, naar de Liefde van Christus zelf. In Parijs is een discussie losgebasten over het herstel van de Notre Dame. Moet die compleet gereconstrueerd worden of moet er juist iets vernieuwd worden? Ongetwijfeld zal er een manier gevonden waarop deze gerestaureerde kerk getuigenis kan afleggen van een levend geloof dat in de samenleving present is, zoals wij met een levend geloof getuigenis afleggen van onze overtuiging dat Christus verrezen is en leeft!
In die zin wens ik u allen Zalig Pasen! Amen