LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging hoogfeest van Pinksteren, 8 juni 2014

Lezingen
Handelingen 2, 1-11
Psalm 104
1 Korintiërs 12, 3b-7.12-13
Johannes 20, 19-23

Woord van welkom
Welkom in onze parochie op deze feestelijke dag. De taal waartoe we worden uitgenodigd om te spreken en die we in ons leven moeten oefenen is die van vrede en verzoening. Het lijkt soms een onverstaanbare taal. Toch brengt deze taal talloze mensen bij elkaar, ook vandaag op Pinksteren. Wij, christenen, geloven dat wij hiertoe worden gedreven door de Geest van God. We hopen en bidden dat die Geest ook over ons zal waaien in deze viering als een nieuwe levensadem en dat die nieuwe visioenen zal tonen en nieuwe mogelijkheden openen, voor onszelf, voor onze kerk, voor onze samenleving, voor Europa, voor de mensheid.

In Rome wordt vanmiddag gebeden: een interreligieus gebed voor vrede in het Midden Oosten. Een stap die wordt gezet met moed en durf en veel geloof! Laten wij getuigen van diezelfde moed en in de voetsporen van Christus treden die ons zijn Geest beloofd heeft en laten we voortaan zijn taal spreken!

Weet u dus allen uitgenodigd om te delen in de vreugde van Pinksteren en ontvangt de heilige Geest. Een bijzonder welkom aan onze buitenlandse gasten die deze vreugde met ons willen delen.

WELCOME to all our foreign guests. On this holy day of Pentecost we celebrate that all people understand the message of Christ whatever language they may speak.

BIENVENUE à tous les francophones. Aujourd'hui nous célébrons la fête de Pentecôte: tous les peuples comprennent le message du Christ, peu importe leur langue maternelle.

BENVENIDOS a todos de habla española. Que podamos comprender il mensaje del Christo por todos naciones.

BENVENUTI a tutti i nostri ospiti stranieri. In questo santo giorno della Pentecoste celebriamo che tutte le persone a capire il messaggio di Cristo qualunque lingua può parlano.

HERZLICH Willkommen an alle Deutschsprachigen. Heute feiern wir Pfingsten: alle Nationen werden die Botschaft Christi verstehen, was Sprache, die man sprechen kann.

Vragen we God om vergeving voor die keren dat we niet vanuit ons doopsel leefden.

Homilie
Getuige het evangelieverhaal is er weinig nodig om Jezus te herkennen. Niettemin zijn er veel blokkades opgeworden: het is avond, er is een dichte deur, de leerlingen hebben angst voor de Joden. Toch gaat er een deur open en klinkt er een woord dat de vrees doet verdwijnen en een nieuwe dag laat aanbreken: “vrede zij met jullie”.

Welke deur gaat er open? Hoe gaat die deur open? We kunnen denken aan wonderen, aan iemand die door dichte deuren heen komt. Je kunt denken aan spoken en aan geesten, maar die komen van een andere wereld. Er zijn veel mensen die contacten met geesten zoeken, in de Bijbel lezen we van Saul. Het zal hem slecht bekomen. Er zijn in onze tijd mensen die contact zoeken met media die iets kunnen vertellen van die andere wereld, de wereld van geesten. Degene die vandaag door de deur komt is echter van deze wereld. De verhalen in het evangelie die vertellen van de verschijningen van de verrezen Heer, benadrukken steeds dat Hij van déze wereld is. Hij eet en drinkt met hen, de leerlingen kunnen Hem aanraken.

Over deze wereld gaat het Pinksterfeest. Het gaat niet over een wereld van geesten en spoken. Het is geen feest dat ons naar een andere wereld brengt. Het is geen feest dat ons afleidt van de harde werkelijkheid waarin we leven. Het gaat over onze wereld, maar wel over onze wereld waar een deur open gaat, zoals bijvoorbeeld de paus vanmiddag de deuren in zijn huis opent en tegen zijn gasten uit Israël en Palestina zegt: “vrede zij jullie”. Niemand had dat vorige maand kunnen bedenken. De cynici zullen zeggen dat dit woord niets vermag en dat dit weinig zal oplossen. Zullen er vanmiddag echt zaken gedaan worden?

Het probleem is natuurlijk dat veel andere deuren gesloten blijven. De mensen die niet meereizen naar Rome houden hun deuren gesloten. En deuren blijven gesloten, zegt de evangelist Johannes, uit angst. Zoals wij de deuren van ons huis afsluiten tegen inbrekers, tegen mensen met verkeerde bedoelingen, zo houden veel mensen die bij dit conflict in het Midden Oosten betrokken zijn, hun deuren gesloten omdat ze de ander niet kennen, of omdat ze denken de ander juist heel goed te kennen. Ze beschouwen hen uiteindelijk als een soort inbrekers.

En zo zijn er veel mensen in onze wereld die hun deuren gesloten houden, ook mensen die wij kennen, en soms wij zelf evenzeer. Mensen denken redenen te hebben om hun deuren gesloten te houden en ze verstoppen hun angst die zij met andere namen aanduiden: ze noemen het redelijkheid, ze noemen het realisme, ze noemen het gezond verstand. Maar in de ogen van Jezus, de verrezen Heer, blijft het angst en onrust, angst om het eigen, bekende leven te verliezen.

Wie de verrezen Heer leert kennen, wie zijn boodschap tot zich laat doordringen, krijgt deel aan een visioen op deze wereld die anders is geworden. Een wereld met open deuren, met open grenzen, een mensheid met open harten.

En natuurlijk: wie zijn deuren open zet, loopt risico’s. We lopen het risico van teleurstelling, het risico dat er toch iemand met iets vandoor gaat, het risico dat er iemand misbruikt maakt, dat iemand niet het teken van de open deur verstaat. Maar er is zoveel te winnen! Dat weegt op tegen de risico’s. Wie zijn deuren open zet en de angst verdrijft, kan zoveel vriendschap ontvangen. Voor hem/haar zal de wereld veel ruimer en fraaier zijn.

De apostelen durven met Pinksteren niet alleen hun deuren te openen, ze durven zelfs naar buiten te gaan en de mensen aan te spreken. Niet iedereen is even enthousiast over hun verhaal, sommigen denken zelfs dat ze dronken zijn. Maar vanaf het moment dat de deuren open gaan, zijn ze met geen mogelijkheid meer dicht te krijgen. Natuurlijk zijn er nog steeds deuren die dicht gaan: kerken die sluiten en mensen die zich opsluiten. Maar God opent altijd weer deuren. En we zullen die deuren gebruiken die God heeft geopend.

De paus nodigt Abbas en Peres uit om door de geopende deur van God te gaan en de ruimte van gebed te betreden en de wereld te bekijken vanuit het gebed voor vrede en verzoening, vanuit het gebed voor elkaar.

Ook wij hebben vrijdag de deuren van onze kerk open gezet voor gebed om met christenen van andere kerken te bidden voor vrede. Ons plein was een vredesplein geworden. Mensen die langs lopen vinden er wat van. Sommigen denken misschien dat we gek geworden zijn. Laat ze maar denken.

Wij weten dat het openen van deuren ruimte geeft aan de Geest van God die nieuw leven brengt. Mogen wij met Pinksteren die kracht van dat nieuwe leven ervaren, een leven waarin we de scheppende kracht van God nabij weten.

Zalig Pinksteren! Amen

Verkondiging zevende zondag van Pasen, 1 juni 2014

Lezingen
Handelingen 1, 12-14
1 Petrus 4, 13-16
Johannes 17, 1-11a

Woord van welkom
Op belangrijke momenten in zijn leven zoekt Jezus de kracht van het gebed: aan het begin van de weg na zijn doop, bij het kiezen van de apostelen en nu ook vlak voor het afscheid van zijn leerlingen en zijn aardse leven. In dat gebed wordt duidelijk wat Hem het meest dierbaar is. Gebed is ruimte maken voor wat je dierbaar is en beseffen wat de kern van je bestaan is.

De paus hamert voortdurend op dit gebed en voortduren vraagt hij mensen om te bidden met elkaar en voor elkaar en voor de vrede. Zelfs Abbas en Peres reizen af naar Rome volgende week om samen te bidden. Het is bijzonder dat de paus deze twee mannen tot deze reis heeft weten te verleiden. En wat betekent dat voor ons? Praten we veel over ons geloof, discussiëren we veel over ons geloof? Of is juist het gebed een belangrijk fundament voor ons leven als katholiek gelovige?

Homilie
Tegenover de verdeeldheid van de wereld staat de eenheid van God. In de afscheidsrede van Jezus en vooral in het gebed waarin we vandaag mogen delen, geeft Jezus de essentie van zijn leven en zijn verkondiging. Het kernwoord is eenheid. Dat is geen uniforme eenheid, waar ieder individu zijn eigenheid verliest, maar een eenheid die daarentegen ieder mens in staat stelt de persoonlijke keuzes te maken die nodig zijn en zo een eigen weg te vinden, waarover hij tot zijn geweten kan zeggen: dat is de weg die de Eeuwige van mij vraagt.

Deze eenheid staat in contrast met de verdeeldheid van de wereld. Deze term is in het evangelie van Johannes niet neutraal. Met “wereld” wordt hier vaak de materiële wereld bedoeld, Johannes gebruikt die als tegengesteld of in spanning met de wereld van de Geest, de wereld van God, de wereld waartoe de leerlingen van Jezus, het levende Woord van God, geroepen zijn. Johannes ziet krachten in deze wereld die de leerlingen uit elkaar drijven en elkaars tegenstanders maken. Johannes ziet de wereld van God beschadigd en gekwetst raken, telkens wanneer de leerlingen zich niet meer bewust zijn van hun verantwoordelijkheid voor de wereld van God en denken dat zij slechts vruchten van God kunnen plukken zonder iets van zichzelf te geven. Dan wint de wereld van de verdeeldheid het van de wereld van Gods eenheid.

Jezus probeert in zijn leven tegenstellingen te overwinnen en mensen bij elkaar te brengen en met elkaar te verbinden. Daartoe heeft Hij alles gegeven, tot en met zijn leven, opdat de wereld van het geschenk van de liefde van God kan leven en wij daarin kunnen delen en getuigen van die liefde kunnen zijn.

Het plan van paus Franciscus, om volgende week de presidenten Peres en Abbas bij elkaar te brengen in gebed omwille van de vrede in Jeruzalem, getuigt van diezelfde Geest en aanpak als die van Jezus. Hier zal nog geen directe oplossing komen, maar er kan wel een basis voor een oplossing worden gelegd. Het is een symbolische dag: het is dan Pinksteren. Joden en moslims hebben daar weinig boodschap aan, maar voor ons christenen is het een feestdag van een eenheid die boven menselijke verdeeldheid en onenigheid en onverstaanbaarheid uitgaat. Mensen die elkaar normaal gesproken niet kunnen verstaan, verstaan elkaar op die dag beter en ervaren die dag als een instrument in de handen van God en durven getuigen van de grote dingen die God in hun leven gedaan heeft.

Hier is ook een aanbeveling voor ons eigen leven. In ons gebed ligt een basis voor dezelfde soort eenheid en verbondenheid. Hoe vaak wordt ons leven of dat van mensen om ons heen verscheurd door onenigheid, ruzie en tegenslagen? Hoe kun je de noodzakelijke eenheid weer herstellen? Door gebed zegt Jezus. Het herstelt onze eenheid met God en langs die weg kan het ook onze verbinding met elkaar herstellen. Door het gebed met elkaar en voor elkaar groeit het verlangen om elkaar niet los te laten en oplossingen te vinden voor moeilijkheden. Te vaak wordt gebed als machteloze en dus zinloze activiteit afgedaan. Heb je niet iets dat effectiever is? Naast de vraag of het gebed God zal vermurwen en op andere gedachten zal brengen, is het belangrijker te kijken naar het effect van het gebed op onszelf: dat ons eigen hart weer open gaat, open voor de naaste, open voor de weg die God van ons vraagt, open voor andere mogelijkheden, een bevrijding uit vastzittende patronen en beelden. Wie echt durft bidden verandert de wereld! Wie echt durft bidden verandert de wereld van verdeeldheid in de Wereld van Gods eenheid.

De elf leerlingen zijn met Maria en de andere leerlingen in gebed met elkaar verbonden. Zij hebben dit nodig omdat hun leven catastrofaal veranderd was. Na de kruisdood van Christus en het onvoorstelbare verhaal van zijn opstanding is het hun echt niet meteen duidelijk wat hun toekomst is. Door gebed blijven ze één met God en met elkaar. Zolang ze dit hebben is er ruimte voor Gods Geest.

De kerken hebben dit te vaak verwaarloosd. Gelukkig zijn er nog veel plekken van gebed gebleven en zijn er nog veel mensen van gebed gebleven. Laten ook wij het weer opnieuw aanleren en oppakken, al bidden we maar voor onze dierbaren en voor de noden die we dagelijks over ons uitgestort krijgen. Laten we niet klagen over het slechte nieuws, maar laten we ervoor bidden. Laten we het komende Pinksterfeest dus ook aangrijpen voor gebed met de paus! Bidden we voor vrede in Jeruzalem en heel de wereld. Laten we door ons gebed de eenheid vasthouden en herstellen. Laat dat een teken zijn voor de wereld die vaak in verdeeldheid leeft, laten wij tonen dat we leven van en voor de eenheid en de vrede.

Amen

Verkondiging zesde zondag van Pasen, 25 mei 2014

Lezingen
Handelingen 8, 5-8.14-17
Psalm 66
1 Petrus 3, 15-18
Johannes 14, 15-21

Woord van welkom
In de aanloop naar Pinksteren, merken we steeds meer hoezeer we de Geest van Jezus nodig hebben en hoe de wereld deze Geest nodig heeft. We leven in een tragische tijd: de mogelijkheden van de mensen lijken onbegrensd en toch moet we erkennen dat we er weinig mee opschieten. Wij kunnen wel een droom en een gelovige visie gebruiken. Het evangelie is zo'n visie die vertelt van leven en goedheid. Wij komen hier om daaruit te putten en weer gevoed te worden.

Vandaag vieren we het feest van de diakenen, onze collectanten: 250 jaar geleden is dit college opgericht toen de parochie nog bijeenkwam in de schuilkerk aan de Oude Molstraat. Enerzijds heeft het een praktische taak: geld inzamelen. Maar het is ook een bijdrage aan de offerande, een bijdrage aan het offer van Christus. In het verleden waren zij ook betrokken bij de zorg voor armen en behoeftigen. Nog steeds zijn drie collectanten ook leden van de PCI.

Ik feliciteer onze diakenen en ik feliciteer onze parochie met deze markante collectanten die in de pers “de zwijgende dienaars” werden genoemd. Gisteren tijdens de feestavond viel dat wel mee, dat zwijgen …

Vandaag bidden we dat deze inzet en de inzet van veel anderen voor onze kerk vruchten mag dragen. Voor de keren dat we dat niet waarmaakten en ons doopsel vergaten, vragen we God om vergeving.

Homilie
De Handelingen van de apostelen is een bijzonder intrigerend boek. Het getuigt van een onbegrensd optimisme. De leerlingen die de wereld intrekken brengen overal de Geest van Jezus. Ze genezen mensen, ze verdrijven het kwade, dat kan overheersen, ze leggen mensen de handen op die vervolgens op hun beurt van de Geest van Jezus vervuld worden. De wereld staat open voor hun boodschap en de mensen zijn van harte bereid om het evangelie aan te nemen.

De Helper die door Jezus beloofd wordt in het evangelie is duidelijk aan het werk bij de rondreizende apostelen. Zij leven niet alleen in verbondenheid met Jezus, maar zij weten ook nog hoe zij Hem kunnen tonen aan de wereld. Wie Mij ziet, zegt Jezus, ziet de Vader. Wie de leerlingen ziet, ontmoet Jezus. Wie de christenen van vandaag ziet, wat ziet die?

De reputatie is sinds de apostelen niet altijd zo helder en scherp gebleven als getuigen van de liefdevolle God in Christus. De boodschap is vertroebeld geraakt en er zijn zaken gebeurd in de kerk en door de kerk die niet van het evangelie getuigen. Dat maakt geloven een hachelijke aangelegenheid: wie durft zich nog tot dit evangelie te bekennen? We hebben een Helper nodig om het evangelie weer in zuiverheid en helderheid te kunnen verkondigen, om weer op te vallen, om weer te tonen dat de wereld door het evangelie kan veranderen.

Geloven we voldoende in die kracht van het evangelie? Geloven we voldoende in de kracht van onszelf als leerlingen van Christus? Als we ons geloof laten afhangen van de fouten van anderen, zal deze wereld nooit vooruitkomen in de richting van Gods koninkrijk. Ons geloof en ons getuigenis moeten juist sterker zijn dan de fouten van anderen. Juist die fouten moet ons nog meer binden aan het evangelie en de kerkgemeenschap. Alleen dan zal de wereld de vergevende en liefdevolle kracht van het evangelie kennen.

De paus is deze dagen op bezoek in het Heilig Land. Een bezoek dat met veel aandacht wordt gevolgd. Ook in het Heilig Land zijn veel tekenen van haat en geweld, van fouten die door religieuze en wereldlijke leiders gemaakt zijn. De paus moet spitsroeden lopen tussen de groepen en religies, tussen kerken en stromingen. Politieke en diplomatieke behendigheid worden hier gevraagd.

Toch is de boodschap van de paus helder: laten we de geschiedenis overwinnen en elkaar een hand reiken. Hij maakt een pelgrimage van gebed, zo noemt hij zijn reis. De ontmoeting met de patriarch van Constantinopel vandaag herinnert aan de spectaculaire ontmoeting van paus Paulus VI met de toenmalige patriarch. Kerkleiders die elkaar in geen duizend jaar hadden gezien, overstegen de geschiedenis en reikten elkaar de hand en noemden elkaar broeders. Zulke daden corrigeren de geschiedenis, zulke ontmoetingen maken van een schijnbaar noodlot een heilsgeschiedenis. Dan is Gods koninkrijk nabij.

Om in het Heilig Land dat verscheurd wordt door extremisme, door landjepik, treiteren en openlijke onderdrukkingen van minderheden een gebaar te stellen, moet je ofwel gek zijn ofwel christen. Het kan alleen de Heilige Geest zijn die mensen een dergelijke moed geeft.

Wij gaan in deze voetsporen en willen mensen zijn die weigeren vijanden te zijn, die weigeren genoegen te nemen met onrecht en boosheid. Wij geloven in de goede weg van Jezus Christus, en laten ons niet weerhouden door de lauwheid van anderen en de fouten die gemaakt zijn. Wij zijn de getuigen van vandaag die de wereld kunnen tonen dat Christus leeft.

Amen