LogoAdVanDerHelm

kaarsjes

Verkondiging 25 juli 2021, Hoogfeest H. Jacobus de Meerdere

Lezingen (van de feestdag zelf)
Handelingen 12, 1-3
Psalm 125
2 Korinthe 4, 7-15
Mattheüs 20, 20-28

Welkom
Welkom op dit hoogfeest van Jacobus, de patroon van de pelgrims, de patroon van onze stad, de patroon van onze geloofsgemeenschap. Iedere apostel is de persoonlijke verbinding tussen ons en Christus: een apostel is iemand die de boodschap heeft verstaan en die deze boodschap een deel van zijn persoon heeft laten worden. De apostel heeft zich vereenzelvigd met de zending die Christus van de Vader heeft ontvangen. De apostel weet zich gezonden, maar beseft dat hij onderweg ook veel ontvangt. Een mens is uit verlangen met een doel onderweg en weet door zijn weg dat verlangen ook op te roepen bij anderen.

Zes weken geleden was hier een pelgrim die te voet onderweg is naar Santiago de Compostela, Thijs Evers. Ik volg hem via Polarsteps. Hij is inmiddels ten Zuiden van Bordeaux op weg naar de beklimming van de Pyreneeën. Dagelijks vertelt hij van ontmoetingen, van het landschap, van kerken en bijzondere ingrepen van de Voorzienigheid. Een pelgrim is kwetsbaar, maar weet zich gedragen en beschermd. Dit leidt niet tot roekeloosheid, maar tot vertrouwen en dankbaarheid. Dat is een mooie levenshouding die we zelf ook kunnen beoefenen. Zo mag onze pelgrimstocht ook zijn, als we thuisblijven of op vakantie gaan: open staan voor tekenen van Gods voorzienigheid. Dan ga je nooit alleen.

Homilie
Broeders en zusters, vrienden van de Heer,
Waar leidt het avontuur met Jezus toe? De moeder van Johannes en Jakobus heeft haar doelen duidelijk gesteld: ze pusht haar jongens tot grote hoogte. Niet vreemd dat een moeder het beste voor haar kinderen verlangt. Maar het gesprek dat Jezus vervolgens voert met de twee leerlingen zelf, heeft een ander perspectief: de weg van het lijden gaan, de beker van het lijden met Jezus drinken. Zij spreken hun bereidheid uit, maar beseffen zij wat dit betekent? Wanneer dit wordt opgeschreven, is Jacobus al om het leven gebracht door Herodes. Dus de schrijver weet dat de beker inderdaad wordt leeggedronken door onze patroon; na Johannes de Doper is hij de eerste die in de Naam van Christus zijn leven geeft.

Gisteren zat ik met een groep mensen op het Plein en dacht ik na over ieders roeping: maatschappelijk betrokken, werkzaam voor de publieke zaak bij ministeries of een gemeente, behulpzaam voor NGO’s, betrokken bij het onderwijs, het hotelwezen, de politiek. Zoveel wegen, zoveel talenten en zoveel roepingen. Nu heeft een roeping een vijftal stappen: moed, proberen, gezamenlijkheid, keuze en trouw.

Op de eerste plaats is er moed nodig en vertrouwen dat deze weg iets voor je is. Taken kunnen soms groot en omvangrijk lijken en je kunt denken: dat is niets voor mij. De moeder van de twee broers wist dit onder woorden te brengen. De twee jongens zelf zagen dit misschien zelf niet. Durven wij groot te denken en moed te vatten om taken aan te pakken? Geen van de apostelen dacht bij de roeping door Jezus aan een wereldmissie van evangelieverkondiging. Maar zij gaven antwoord op een stem en gaven gehoor aan wat Hij bij hen opriep. Ze mochten het proberen en dat betekent, zoeken en onzeker zijn, dat betekent ook dat niet alles lukt.

De apostelen worden door Jezus al tijdens zijn leven uitgezonden en zij krijgen macht om duivels uit te drijven en zieken te genezen. Tot hun grote verbazing lukt het ook om wat zij van Jezus hebben meegekregen, vruchten te laten dragen. Zij zijn succesvoller dan ze hadden durven denken. Zij beseffen ook dat het niet hun eigen kracht is, maar de Geest van Christus, die hen vervult.

Roeping veronderstelt ook spreken met anderen, met vrienden en begeleiders. In het gesprek groeit inzicht. Roeping is ook een sociaal gebeuren dat in een gemeenschap groeit. Het is ook de roepstem van concrete mensen in je omgeving die jou stimuleren en op gedachten brengen. De stem van de Eeuwige komt op die manier ook naar je toe. Natuurlijk veronderstelt een roeping dat je op pad gaat en een weg inslaat. Of die weg de goede is, weet niemand van tevoren. Het is een weg die allerlei bochten kent en wendingen die je niet voorziet. Tussen al die veranderingen kan er toch een rode draad zichtbaar blijven. Het is de opdracht om een keuze in veranderde omstandigheden toch weer trouw te blijven. Een keuze die bijgesteld wordt, kan toch betekenen dat je trouw blijft aan je roeping.

Trouw aan jezelf is een mooi modern populair uitgangspunt. Echter voor ons als evangelische mensen is er een grotere opdracht: het evangelie van Christus brengt mensen geluk en vrede, ook in moeilijke omstandigheden. Kunnen wij trouw aan dat evangelie zijn? En kunnen wij telkens weer terugverwijzen naar Christus die de bron is van ons leven en het Scheppende Woord van de Vader zelf, die zijn levenwekkende Geest zendt? Trouw vraagt ook luisteren naar wat er op je pad komt, luisteren naar wat er door woorden, mensen en gebeurtenissen duidelijk gemaakt wordt. Kun je daartussen onderscheiden wat je werkelijk tot apostel, gezondene maakt? Als wij leerlingen van Jezus zijn in de Geest van Jacobus dan zijn wij mensen die het met moed samen willen proberen om trouw te zijn aan onze keuzes. De heilige Geest moge ons inspireren, vandaag en alle dagen bij alle vormen van roeping die we in onze kerk en onze samenleving kennen. Amen.